مگر در زندگی هر کسی چند بار شانس در خونه ش رو میزنه؟ یک بار؟ ده بار؟ صد بار؟

شاید یکی دو بار بیشتر نباشه. برای من هم دو بار بیشتر نبود.

شانس هایی که اگر خانواده پشتیبان من میبودن الان زندگیم از این رو به اون رو شده بود و هرگز مشکلاتی که الان دارم و نداشتم.

مدتی هم هست که خواستم برم تهران و کار هم پیدا کردم ولی برای این رفتن به مقداری پول نیاز دارم. ولی خانواده هرگز کمکی نمیکنن.

نه اینکه نتونن. میتونن ولی هیچ وقت این کار رو نکرده و نمیکنن. نه اینکه آدم بی مسئولیتی باشم یا اینکه پول رو بخورم و کاری نکنم.

هرگز اینطور نبوده. خودشون هم اینُ خوب میدونن.

فقط بچه به دنیا آوردن و دیگه ولش کردن. هیچ وقت و در هیچ برهه ای از زندگیم پشت و پناه من نبودن.

بعد انتظار دارن وقتی که هیچ کمکی بهت نکردن به جاهای بالا بالا هم برسی!

کمک نکردن هیچی، بلکه همیشه سرکوفت زدن، مسخره کردن و بهم آزار رسوندن.

هرگز هیچ کدومشون رو نمیبخشم.

هرگز.