PRIME

پس از مدت ها، امشب نشستم گریه کردم. برای خودم، برای کسانی که بیگناه کشته شدن، برای بدبختی و وضع بدی که توش گیر کردیم، برای خدایی که هرگز حق مظلوم رو از ظالم نگرفت، برای زندگی که خراب شد، برای روزها و ساعت هایی که گذشت و نابود شد، برای عمر رفته، برای عمر باقیمانده که هیچی معلوم نیست، برای روزهایی که بی شک وضعیت بدتر خواهد شد، برای خریتی که کردم و اون سال (88) برگشتم ایران، برای حس فراموش شده ی خودم، برای امیدها و آرزوهایی که اونها رو خاک کردم، برای هشت روز قطعی اینترنت و اس ام اس برای...