دست از سر خدا بردارید.
اگر قرار بود کاری بکند، تاریخ لبریز از جنایت نبود. به عقل خودتان اعتماد کنید.
چارلز داروین.
یکی نوشته بود:
تا اینجای کار برای زندگی باید پنل خورشیدی، موتور برق، دستگاه تصفیه هوا، دستگاه تصفیه آب، چاه آب، مبدل خروجی فاضلاب به گاز متان و اسـتــارلـیـنــک داشته باشیم
تا بتونیم حداقل های یه زندگی رو داشته باشیم.
بذر تمام بدبختی های ما در سال هایی کاشته می شود که با آدم هایی سر و کار داریم که معتقدند نه تنها دریافته اند چه چیزهایی برای خودشان درست است بلکه صلاح دیگران را نیز می دانند.
این خره یا خودش رو زده به خریت؟
آدم با فهم و شعور، اسمش روشه که نو+روز که هر دو ایرانی هستن.
امیدوارم خدا شفات نده که هی به حرف ها و کارهای تو و امثال تو بخندیم.
کارشناس مسائل نظامی یا کاره ای نیستم ولی با توجه به اتفاق هایی که در این سالها روی داد و همه رو یادم هست، چیزهایی که این روزها در سوریه در حال روی دادن هست و شهرها و روستاها یک به یک تسلیم شده و سقوط میکنن، چیزی نیست جز هر آنچه که بشار اسد به همراه متحدانش این سالها کاشتند.
اون روزها و شب هایی که مردم معترض به خیابون ها اومدن و مخالفت خودشون رو با حکومت بیان کردن، اگر بشار اسد به اونها مجال میداد و سخن اونها رو می شنید نه اینکه اعتراض اونها رو با گلوله و تانک و توپ پاسخ بده، بی تردید حالا این بلا بر سرش نازل نمیشد. مردم که ماهی نیستن زود حافظه اونها خالی بشه و چیزی یادشون نمونه. مردمی که قدرت مبارزه با حکومت رو نداشتن، اینها رو یادشون موند و منتظر فرصت بودن. درواقع از همون ابتدایی که حکومت دمشق لوله های تفنگ و تانک و توپ رو به سوی مردم نشونه رفت، اسد در قلب و ذهن مردم سوریه مُرد. حالا هم فرصتی پیش اومده تا ستمی که اسد و یارانش در حقشون کردن رو جبران کنن (حالا اشتباه هست یا درست رو کاری ندارم) و به راحتی شهرها و روستاها رو به مخالفین اسد تقدیم کرده و هیچ مقاومتی نمی کنن.
بی تردید قدرت هر حکومتی، مردم هستن. وقتی مردم به حکومت پشت کرده و پشت اون رو خالی کنن، دیر یا زود اون حکومت رفتنی خواهد بود حتی اگر سالیان سال به حکومت خودش ادامه بده. هیچ قدرت نظامی نتونسته جلوی مردم بایسته و این بارها در تاریخ روی داده و روی خواهد داد.
متاسفانه حسدِ حکومت بر مردم و پول و مال و منال چشمهای بشار اسد رو کور و گوش های اون رو کر کرد. فکر کرد با کشتن مردم و زندانی کردن و اعدام و تهدید و... میتونه به حکومتش ادامه بده ولی ندونست که هر آنچه کاشته رو خیلی زود درو خواهد کرد. این چند سال هم فرصت داشت اشتباهات خودش رو جبران و مردم رو راضی و کدورت ها رو برطررف کنه ولی نکرد.
قدرت مردم رو نباید دست کم گرفت خصوصاً مردمی که مورد ستم قرار گرفتن.
"به گواه تاریخ بزرگترین و اصلیترین مرحله سقوط دیکتاتورها، سقوط در اذهان و باور مردمان است و الباقی چیزی نیست غیر از کارهای اداری، حتی اگر کمی هم طول بکشد".
به تماشای خودم بودم و دیدم،
که چه بی رحمانه تنهاست و به ناچار قوی...
چیزی که ما را به سمت مرگ میکشاند نه شکستها که آرزوهای از دست رفته است.
خودکشی - ادوارد مانه 1881
